Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Η ιστορία του τσίπουρου η «ποτοαπαγόρευση» στην Ελλάδα

η «ποτοαπαγόρευση» στην Ελλάδα

Μέχρι τότε δεν υπήρχαν ιδιαίτεροι περιορισμοί στις αποστάξεις. Με το νόμο αυτό ορίστηκαν αυστηροί κανόνες που ρύθμιζαν την παραγωγή αλκοόλης, οινοπνευματωδών ποτών και ουσιαστικά περιόριζαν την παραγωγή του τσίπουρου ή όπως αλλιώς κατά συνήθεια ή περιοχή λέγονταν το ποτό από απόσταγμα των στεμφύλων. Παρακολουθούνται και φορολογούνται τα πάντα. Ουσιαστικά  αρχίζει  η εποχή της ποτοαπαγόρευσης στην Ελλάδα.

     

Με τον νόμο αυτό:
• Το τσίπουρο επιτρέπεται να παράγεται μόνο από μικρούς, τους λεγόμενους διήμερους αποσταγματοποιούς.

• Δεν επιτρέπεται να παράγεται από εργοστάσια και να πωλείται εμφιαλωμένο.

• Δεν μπορεί πια να αποστάζει ο καθένας όποτε ήθελε ή όσο ήθελε. Η περίοδος απόσταξης περιορίζεται σ’ ένα δίμηνο το χρόνο.

• Οι άμβυκες δεν επιτρέπεται να  είναι χωρητικότητας πάνω από 40 κιλά οι πήλινοι και πάνω από 130 κιλά οι χάλκινοι, επίσης δεν επιτρέπεται να φέρουν θυρίδα εκροής διότι καθίστανται τελειότεροι και παράγουν περισσότερον.

• Ο κάθε παραγωγός ανεξάρτητα των ποσοτήτων στεμφύλων που έχει δεν επιτρέπεται να αποστάξει περισσότερο από τέσσερα σαρανταοκτάωρα.

• Απαγορεύεται η μεταφορά από παραγωγούς περισσότερο από 2 κιλά και μόνο εντός  του νομού παραγωγής ή τους όμορους.

Στις εγκυκλίους διαταγές της εποχής  το ύφος και η αυστηρότητα του νόμου θύμιζε κυνήγι εγκληματιών. Ο νόμος ανέφερε  ακόμη και για κατασχέσεις μεταφορικών μέσων και έδινε το δικαίωμα στους οικονομικούς υπαλλήλους να ελέγχουν σπίτια, αποθήκες κλπ οποιαδήποτε ώρα. Τα προς απόσταξιν στέμφυλα δέον να έχωσι υποστή κανονική έκθλιψιν εις τρόπον ώστε η απόδοσις αυτών εν ουδεμιά περιπτώσει να υπερβαίνει τα 6 χλμ ανύδρου οινοπνεύματος ανά 100 χλμ στεμφύλων . Εφιστάται ιδιαιτέρως η προσοχή υμών δια την περίπτωσιν αποστάξεων οίνων, καθότι πλήττει σοβαρώς τα συμφέροντα του Δημοσίου. Και τα συμφέροντα του Δημοσίου ήταν η πολύ υψηλή φορολογία.
 
Η κατάσταση αυτή δημιούργησε πολλά παράπλευρα προβλήματα. Πολλοί από τους κατόχους αμβύκων, ιδιαίτερα μικρών, βγαίνουν στην παρανομία. Αρχίζει αμέσως το κυνήγι μαγισσών.  Άμβυκες κρυμμένοι σε δάση, πάνω σε δένδρα, παραλλαγμένοι, σε καλύβες, μετακινούμενοι πάνω σε κάρα, νυχτερινές επιδρομές, μεταφορές του προϊόντος με φαντασία, σκηνές κινηματογραφικές.  Η κατάσταση ήταν άγρια στο μεσοπόλεμο και χειροτέρεψε το πρώτο διάστημα μετά τον εμφύλιο όπου η πολιτική αστάθεια και ο χαφιεδισμός έδινε άλλη διάσταση στην ποτοαπαγόρευση. Η κατάσταση έφερε μια μείωση στη παραγωγή τσίπουρου. Η ζήτηση όμως παρέμεινε η ίδια. Εκτός των άλλων η φυλλοξήρα χτύπησε τα αμπέλια και η παραγωγή χάθηκε.  Κι επειδή η ανάγκη γεννάει λύσεις, έσκασε μύτη  το ΟΥΖΟ.

Ένα παράθυρο χαλαρότητας άνοιξε με το ΝΔ 4441/64 επί πρωθυπουργίας Γ. Παπανδρέου που αναφέρει: Ο αμπελοκτήμων ο εκμεταλευόμενος την άμπελον κατά την περίοδον καθ’ήν ζητείται η απόσταξις και όστις έτυχεν αδείας αποστάξεως εντός της τελευταίας τριετίας ως και πέντε ή πλείονας αμπελοκτήμονας ομού, μη τυχόντες αδείας αποστάξεως κατά την τελευταίαν τριετίαν δικαιούνται ενός διημέρου συνεχούς ή κεχωρισμένου εις δυο εικοσιτετράωρα, δι’άμβυκος περιεκτικότητας εις ύδωρ ουχί ανωτέρας των εκατόν τριάκοντα χιλιογράμμων, άνευ καταβολής του εκάστοτε ισχύοντος καταβλητέου δικαιώματος καταναλώσεως.  

Και το δικαίωμα κατανάλωσης δεν ήταν λίγο, αναφέρουμε ότι  για έναν άμβυκα 115-130 κιλών το παράβολο στις αρχές του 1970 ήταν 960 δρχ για ένα διήμερο συνεχούς λειτουργίας και επι πλέον  χαρτόσημα.

Βρίσκεστε εδώ: Home Η ιστορία του τσίπουρου η «ποτοαπαγόρευση» στην Ελλάδα